Wie Kerstmis in Thailand gaat vieren loopt Kerst mis. Niet dat dat de bedoeling was – ik wilde vooral met vakantie naar een warm land – maar ik ben er ook niet rouwig om. Zeker niet toen ik lucht kreeg van een boerderij in de bergen van Chiang Mai.

Het zag er veelbelovend uit: de boerderij was een initiatief van een uitgetreden boeddhistische monnik en zijn Japanse vrouw. Iedereen is welkom om mee te helpen op het land en in de keuken. In de ochtend en avond wordt er gemediteerd en yoga beoefend. De uitgetreden monnik brengt je de beginselen van Dhamma bij. De naam, ‘Mindful Farm’, is misschien wat houterig, maar dekt de lading goed.

Maar sommige dingen zijn te mooi om waar te zijn. Tijdens ons verblijf op de mindful farm was de ex-monnik er niet. Ook zijn rechterhand, de keukenprins, was naar de stad. En zo was het behelpen met zijn allen.

Rijkdom

Teleurstelling ligt voor de hand als de dingen niet gaan zoals je wilt. Maar als je toegeeft aan teleurstelling, sluit je je geest af voor de mogelijkheden en de rijkdom van de situatie, van het moment. En dus heb ik me uitgeleefd in de keuken om lekkere dingen te koken met ingrediënten die ik nog nooit in handen had gehad. En aangezien er verder geen meditatieleraar was, nam ik ook de begeleiding van de avondmeditatie op me. Wat een geschenk!

Boek

En zoals dat gaat wanneer er weinig verzet is, weinig vastklampen: dingen kwamen op me toe. Ik vond een beduimeld boekje van de Vietnamese monnik Thich Nhat Hanh, The Miracle Of Mindfulness. De man heeft stapels boeken geschreven. Bij veelschrijvers weet ik nooit waar te beginnen, dus begin ik niet. Maar nu dus wel.

Vrij in het begin van het boek kwam ik een sprekende passage tegen die precies uitdrukt waar mindfulness over gaat. Ik las die voor aan de groep die avond, voorafgaand aan de meditatie, en langs deze weg lees ik hem ook voor aan jou, bezoeker van deze site, wie je ook bent.

Ik heb een goede vriend. Hij heet Jim Forest en woont in de Verenigde Staten. […] Afgelopen winter kwam Jim op bezoek. Meestal doe ik de afwas na het avondeten voor we met zijn allen thee gaan drinken. Op een avond vroeg Jim of hij de afwas mocht doen. Ik zei: ‘Ga je gang, maar als je de afwas wilt doen, dan moet je wel weten hoe je moet afwassen.’ Waarop Jim antwoordde: ‘Kom op zeg, dacht je dat ik niet weet hoe ik moet afwassen?’ Ik antwoordde: ‘Je kunt op twee manieren afwassen. De eerste manier is afwassen om het serviesgoed schoon te maken. De tweede manier is afwassen om de afwas te doen.’ Jim was verrukt en zei: ‘Ik kies de tweede manier, afwassen om de afwas te doen.’ Vanaf dat moment weet Jim hoe hij moet afwassen. Ik heb deze ‘verantwoordelijkheid’ een week lang aan hem overgedragen.

Als we tijdens de afwas de hele tijd aan de kop thee denken die ons te wachten staat en ons dus haasten om de boel gedaan te krijgen alsof het een last is, dan zijn we niet aan het ‘afwassen om de afwas te doen’. Bovendien zijn we niet levend aanwezig terwijl we met de afwas bezig zijn. We realiseren ons niet eens hoe wonderbaarlijk het leven is terwijl we voor het aanrecht staan. Als je de afwas niet kunt doen, dan is de kans groot dat je ook geen thee kunt drinken. Terwijl je de thee drinkt, denk je voortdurend aan iets anders en ben je je nauwelijks bewust van de kop die je in je handen houdt. Zo worden we in de toekomst getrokken en zijn we niet in staat om één minuut van ons leven echt te beleven.

Door Duc (pixiduc), Wikimedia Commons


Sjoerd van der Linden

Ik ben Sjoerd van der Linden en De Padvinderij mindfulness is mijn uitvalsbasis om mindfulness en levenskunst uit te dragen.

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: